Кога Томас Френк го презеде кормилото на Тотенхем во јуни 2025, очекувањата беа големи. Даниел Леви бараше стабилност и културна промена по турбулентниот крај на Анге Постекоглу. Но, наместо аплаузи, Френк го дочекаа свирежи.
Во анализата на „Атлетик“, се откриваат длабоките причини зошто овој „брак“ беше осуден на пропаст уште од самиот почеток.
„Boring, boring Tottenham“: Стил кој не поминува кај елитата
Најголемиот грев на Френк не беа само резултатите (иако 17-то место е катастрофа), туку стилот на игра. Тој се обиде да го преслика рецептот од Брентфорд – компактна одбрана, долги топки и контра-напади – во клуб кој историски бара атрактивен фудбал.
Навивачите на Тотенхем, навикнати на „To Dare Is To Do“, не можеа да го прифатат фактот дека нивниот тим игра како аутсајдер дури и на домашен терен. Свирежите против Вест Хем и Њукасл беа само кулминација на фрустрацијата од гледање на тим без иницијатива, со xG (очекувани голови) кој често беше под 0.2 на натпревар.
„Премногу добар“ за суровата соблекувална?
Френк важи за интелигентен и пријатен човек, но во соблекувалната на Тотенхем, тоа беше сфатено како слабост. Извори велат дека играчите, кои беа подготвени да „гинат“ за харизмата на Постекоглу, брзо престанале да го слушаат Данецот.
Дисциплината опаднала, доцнењето на тренинзи станало норма, а инцидентите како оној со Ван де Вен и Спенс (кои го игнорираа менаџерот по пораз) само го потврдија губењето на авторитетот. Едноставно, Френк немаше „е-го“ и „аура“ да води тим полн со ѕвезди и ветерани.
Проклетството на „чекорот нагоре“
Ова е лекција која ја научија и Дејвид Мојс во Јунајтед и Рој Хоџсон во Ливерпул. Успехот со помал клуб не гарантира успех со гигант. Менаџирањето на очекувањата, егото на играчите и притисокот на јавноста бараат сосема поинаков сет на вештини.
Томас Френк е одличен тренер, но Тотенхем беше преголем залак. Сега, „Петлите“ се повторно на почеток, барајќи идентитет во пост-Леви ерата.
