Спортот отсекогаш требаше да биде мостот кој ги поврзува нациите кога политиката ќе ги изгори сите други патишта. Но, реалноста често е многу побрутална. Наместо денес да ја анализираме формата на Елиф Елмас и тактичката замисла на Гоце Седлоски пред договорениот пријателски натпревар со Иран, ние мораме да пишуваме за визи, геополитика и откажани натпревари.
Македонија требаше да биде главниот спаринг-партнер на Иран за време на нивните подготовки во Турција пред заминувањето на Светското првенство. За жал, фудбалот повторно стана колатерална штета на светската политика.
Политиката го диктира темпото
Како што пренесуваат бројни светски медиуми, вклучително и Tehran Times, Фудбалската федерација на Македонија, заедно со федерацијата на Ангола, официјално ги откажаа пријателските натпревари против Иран. Оваа одлука, иако се очекуваше со оглед на влошената геополитичка ситуација и конфликтот на Блискиот Исток, претставува тежок удар за иранската репрезентација и за самиот дух на спортот.
According to domestic media reports, the national football teams of North Macedonia and Angola have withdrawn from scheduled friendly matches against Iran national football team during a training camp in Turkey.
— Iranriseonline (@iranriseonline) April 28, 2026
The report states that the decision was made due to “current… pic.twitter.com/pJpoz9A8We
ФИФА, предводена од Џани Инфантино, наводно промовира мир и единство преку фудбалот, но вистината е сосема поинаква кога станува збор за високата политика. Иранските медиуми потврдија дека Македонија и Ангола испратиле официјални писма со кои ги откажале договорените средби поради моменталната политичка состојба.
Визната агонија и неизвесната судбина
Проблемите на Иран не завршуваат со откажаните пријателски натпревари. Нивното учество на Светското првенство во 2026 година во САД, Канада и Мексико сеуште е под сериозна закана.
Како што пренесуваат новинарски агенции ширум светот, претставници на иранската фудбалска федерација воопшто не присуствувале на Конгресот на Азиската фудбалска конфедерација во Ванкувер, најверојатно поради неможноста да добијат визи. Ова фрла огромна сенка врз нивното патување во САД, каде треба да ги одиграат сите три натпревари од Групата Г (против Нов Зеланд, Белгија и Египет).
Иако иранската влада најавува „гордо и успешно учество“, а ФИФА инсистира дека натпреварите нема да се преместат во Мексико, политичката реторика и дипломатските тензии создаваат атмосфера во која фудбалот паѓа во втор план.
Ова е тажен потсетник за тоа колку спортот е ранлив. Наместо да гледаме пресметки на зелениот терен, ние сведочиме на политички игри надвор од него. Политиката секогаш била и, за жал, веројатно секогаш ќе биде погубна за спортот како целина.
