Дарко Панчев е име кое не бара посебна најава. Тој е веројатно најдобриот македонски фудбалер на сите времиња, освојувач на „Златната копачка“, европски и светски шампион со Црвена Ѕвезда. Но, пред сè, тој е човек! Секогаш насмеан, искрен скопјанец и фудбалски џентлмен кој остави неизбришлива трага каде и да се појави.
Во неодамнешното интервју кое го пренесуваме, популарниот „Кобра“ отворено зборува за своите почетоци во скопска Кисела Вода, детските соништа, трансферот од Вардар во Звезда и златното време на југословенскиот фудбал.
Еве го комплетното интервју кое изобилува со носталгија, искрени признанија и фудбалски лекции:
Почетоците: Од маалото во Кисела Вода до првиот гол
Панчев се потсетува на времето кога фудбалот бил сè. Без модерни технологии, децата растеле на улица со топка во нозете.
„Секогаш сум сакал да дадам гол. И денес кога играм рекреативно, се радувам како дете кога ќе постигнам погодок. Тоа е веројатно некоја божја дарба.“
Неговиот талент блеснал уште на неполни 17 години кога на еден силен југословенски турнир му дал два гола на Партизан. „Потоа четири месеци не добив шанса во Вардар, сè додека Вардар не остана без напаѓачи поради заработени казни од картони. Влегов против Железничар, дадов пак два гола и јавноста почна да зборува: Што е ова, дечково дава голови секогаш кога ќе влезе!“ се присетува Панчев, кој набрзо станал најмладиот најдобар стрелец во историјата на еден национален шампионат.
Трансферот на деценијата и одбивањето на ЈНА
По пет блескави години во Вардар, сите гиганти од „Големата четворка“ го сакале во своите редови. Иако Хајдук Сплит му нудел најдобри финансиски услови, неговото срце веќе ѝ припаѓало на Црвена Звезда, благодарение на генерацијата од 1978/79 (Савиќ, Пижон, Џаиќ) која ја обожавал како дете.
„Ако бирав само за пари, ќе одев во Хајдук. Но, љубовта кон Звезда пресуди. Заминав таму како зрел играч со 200 натпревари зад себе, што беше клучно за мојот успех.“
Трансферот не поминал без проблеми. Партизан, користејќи го своето влијание во армијата, веднаш го испратил Панчев (заедно со Дејан Савиќевиќ) на отслужување на воениот рок во ЈНА, со цел да ја ослаби Звезда. „Изгубивме година дена, но за среќа брзо се вративме во форма,“ вели Панчев, додавајќи интересна анегдота како неговиот подоцнежен соиграч во Интер, Русинот Игор Шалимов, не можел да поверува дека професионални спортисти биле праќани во војска.
Бари 1991: Златниот пенал и историскиот врв
Моментот кој засекогаш го промени неговиот живот е финалето во Бари против Олимпик Марсеј. Панчев го шутираше решавачкиот пенал кој ја донесе европската титула.
„Стоев на центарот и си викав: Господе, само да не промашам сега, да не…. Шутирав и ја чекав реакцијата на Олмета до последната стотинка. Кога тргна на една страна, биев прецизно покрај стативата. Немаше шанси да се врати. Радоста потоа беше неопислива.“
Тој потенцира дека таа екипа на Ѕвезда имала неверојатна хемија и другарство. Дури и по распадот на Југославија, тие останале тим кој го покорил светот. „Да не се случеше војната и распадот, Звезда ќе освоеше барем уште едно финале во наредните 5 години,“ убеден е Кобра.
Грешката со Интер и животот по фудбалот
Ако за нешто жали во кариерата, тоа не е поврзано со Ѕвезда, туку со изборот на неговиот следен клуб. Иако бил баран од Реал Мадрид, Барселона и Алекс Фергусон во Манчестер Јунајтед, тој го одбрал Интер.
„Направив грешка што отидов во екипа каде атмосферата беше лоша, а старите играчи постојано се местеа кај тренерот за да играат… Но, дури и денес да бирам, 1000 пати повеќе би одбрал да освојам трофеи со Вардар и Звезда, отколку со Интер или Манчестер.“
Денес, Дарко живее мирен живот во родното Скопје со сопругата Маја и ќерките Надица и Марија. „Италијанците се чудат зошто сум се вратил, мислат живееме во џунгла. Им велам: Дојдете да видите како се живее на Балканот. Овде сум роден, тука ми се корените и тука најмногу уживам,“ заклучува легендарниот Панчев.
