Вчерашниот дебакл на стадионот „Шукру Сарачоглу“ во Истанбул, каде што Турција рутински не преслуша со убедливи 4-0, не е само обичен пораз во пријателски натпревар. Ова е болно приземјување и силен аларм дека македонската фудбалска репрезентација се наоѓа во сериозна резултатска и тактичка криза.
Она што најмногу загрижува не е самиот пораз од разиграните домаќини, туку фактот што под водство на новиот селектор Гоце Седлоски, Македонија делува сосем „безглаво“, без јасна идеја и, што е најстрашно – како да заборави да постигнува голови.
Регресија за која предупредувавме: Најлоша црна серија по цела една деценија
Бројките по првите четири натпревари во „ерата на Седлоски“ се поразителни. Македонија врза четири последователни средби без постигнат гол, што ни се нема случено уште од есента во далечната 2015 година, кога селектор беше Љубинко Друловиќ. По дебакл натпреварот со Данска во плеј-офот за Светското првенство, следеа бледи „нули“ против Ирска и Босна и Херцеговина, по што уследи нов нокаут и примена “четворка” од Турција.
За илустрација на овој голгетерски пост, еве како изгледаат историските црни серии на нашиот национален тим со четири меча без постигнат погодок:
- 2026 година (Гоце Седлоски): Порази од Данска (0-4) и Турција (0-4), ремија со Ирска (0-0) и БиХ (0-0).
- 2015 година (Љубинко Друловиќ): Порази од Луксембург (0-1), Шпанија (0-1), Украина (0-2) и реми со Белорусија (0-0).
- 2013 година (Чедомир Јаневски): Четири порази во низа без даден гол против Белгија (двапати), Шведска и Норвешка.
Точно е дека во овој мајско-јунски циклус заминавме без капитенот Енис Барди, кој секогаш го има главниот збор во средниот ред. Но, неговото отсуство не смее да биде амнестија за тоталниот недостиг на компактност во транзицијата и аматерските грешки во одбраната. Во Истанбул, Оркун Кокчу ни даде гол уште во 2. минута по првото невнимателно уфрлување, Џан Узун зголеми на 2-0 во 16. минута, а Дениз Гул и Јилмаз во второто полувреме само го докрајчија нашиот дезориентиран состав. Најголемата шанса на Езѓан Алиоски по убавата акција со Елмас и Миовски остана само уште еден пропуштен миг во сивилото.
Дали избрзаната смена донесе системски колапс?
Сега, кога резултатите на теренот се повеќе од очигледни, неминовно се наметнува големото прашање (кое за жал не го поставуваме прв пат): дали воопшто беше паметно да се менува селекторот во моменти кога на пазарот немаше јасна, докажана и очигледно подобра опција?
Одлуката да му се врачи отказ на Благоја Милевски непосредно пред клучниот плејоф-дуел за пласман на Светското првенство против Данска, со цел на негово место да се назначи тогашниот стратег на Вардар, Гоце Седлоски, во најмала рака отвора дилеми за долгорочната визија на раководството.
Ваквиот потег целосно го наруши континуитетот на еден воигран систем кој ја врати вербата кај навивачите и правеше целата нација да се чувствува горда. Под палката на Милевски, Македонија изгради цврст карактер, успеа да ја шокира и да ја совлада моќната Германија на гостински терен и задржа импресивна низа од цели две години без ниту еден претрпен пораз. Двапати стигнавме до историски завршници и разигрувања за пласман на Мундијалот, каде успеавме да стигнеме и до чудото во Палермо кога ја елиминиравме Италија, а репрезентацијата имаше јасен идентитет.
Со Милевски на клупата, нацијата живееше во сосем поинаква реалност:
- Македонија играше со препознатлив карактер и идентитет, запишувајќи ја историската победа против моќната Германија и Италија на гостински терен.
- Репрезентацијата имаше неверојатна низа од две години без претрпен пораз, играјќи рамноправно со најголемите европски селекции.
- Дури двапати стигнавме до бараж-настапи за пласман на Светско првенство, носејќи невиден фудбалски занос во земјата.
Милевски успеа да извлече надчовечки вложувања и челична дисциплина од фудбалерите, иако и тогаш ретко кој од нашите репрезентативци беше стандарден носител во својот матичен клуб, нешто што иронично се промени токму пред баражите и нашите првотимци влегоа во сосема солидна форма во своите клубови.
Наместо да се зачува таа стабилност, се влезе во ризичен експеримент во деликатен период, а првите четири натпревари под водство на Седлоски покажуваат дека уривањето на една функционална структура, без соодветна и супериорна алтернатива на пазарот, речиси секогаш завршува со болен пад.
Време е за соочување со вистината
Процесот на подмладување и акумулирање искуство кај новите имиња е неминовен процес во секој национален тим. Но, кога тој процес се води без јасна визија, без доволно енергија и со целосно тактичко лутање, тогаш резултатот е немоќ и тешки порази од по 4-0.
Македонија под водство на Милевски покажа дека може и знае да ги нападне и да ги изненади „големците“. Моменталната слика под палката на Седлоски е бледа сенка на тие денови. Пријателските натпревари служат за тестирање и воигрување, но тие исто така ја отсликуваат и моменталната кохезија во тимот. Ако ова е новата реалност на ‘подмладената’ Македонија, тогаш нè чекаат многу тешки денови на меѓународната сцена.
