Англиската репрезентација конечно не стоеше со скршени срца додека противникот слави, како што беше случај на последните две Европски првенства во Берлин и Лондон. Синоќа во Мајами, по лудото шоу и победата од 6-4 над Франција, Хари Кејн и соиграчите се качија на подиумот за да ги добијат бронзените медали.
Ова е најуспешниот мундијалски настап за Англија од 1966 година и нивни апсолутно најдобар резултат на странско тло. Но, насмевките на подиумот беа само маска. Вистинската приказна е длабоката лузна од Атланта која Томас Тухел допрва ќе мора некако да ја излечи.
Илузијата на успехот и погрешната боја на медалот
Ако на почетокот на јуни некој им понудеше на Англичаните победа над Франција за трето место, триумф над Хрватска, Норвешка и херојска победа над Мексико во пеколот на Ацтека со 10 играчи, секој навивач со две раце би го прифатил тоа. Тоа се фактите кои апсолутно одат во прилог на Тухел.
Но, фудбалот не се само голи факти. Бронзениот медал околу вратот на играчите за нив е со погрешна боја. Фактот што за заедничката победничка фотографија на теренот мораа да го викаат тренинг-голманот Џејсон Стил (кој воопшто не е дел од официјалниот тим), кажува сè за празнината која ја чувствуваат бидејќи во рацете го немаа вистинскиот пехар.
Падот на митот за „елитниот клупски тренер“
Она што навистина го разори угледот на Томас Тухел во Англија не е самиот пораз од Аргентина, туку начинот на кој се случи. Неговата дефанзивна стратегија и тактичкото повлекување во полуфиналето целосно го уништија митот поради кој Германецот воопшто беше донесен.
Фудбалската асоцијација (ФА) го ангажираше скапиот Тухел верувајќи дека неговото елитно клупско педигре ќе ја донесе клучната тактичка предност во нокаут фазите – нешто што му недостасуваше на Саутгејт. Но, Мундијалот докажа нешто друго: елитните клупски тренери како Тухел, Анчелоти, Покетино и Нагелсман доживеаја болни елиминации.
Од друга страна, во големото финале останаа Лионел Скалони и Луис де ла Фуенте – луѓе без блескави клупски резимиња зад себе, но вистински специјалисти за репрезентативен фудбал кои го познаваат системот одвнатре. Ако тие се вистинските мајстори на оваа игра, дали воопшто имаше поента англискиот експеримент со Тухел?
„Лузна“ која ќе се лечи во септември
Свесен за гневот на јавноста, кој според англиските медиуми е дури и поголем од оној во ерата на Саутгејт, Тухел конечно ја наведна главата по мечот со Франција.
„Ја преземам вината и секако одговорноста. Тоа што се случи во Атланта е лузна која ќе ја носам засекогаш“, призна германскиот стратег, кој сепак верува дека тимот изградил премногу позитивни работи за сè да се сруши поради 30 лоши минути. „Верувам дека изградивме повеќе на овој Мундијал отколку што можеме да изгубиме во тие пола час. Довербата не е дадена засекогаш, таа мора да се заработува секој ден“.
Англија нема да игра во следните два месеца. На 26 септември, „Гордиот Албион“ на Вембли ја пречекува Шпанија во Лигата на нации. Тоа ќе биде вистинскиот тест на реалноста – дали навивачите ќе му простат на Тухел и ќе тргнат кон ЕУРО 2028 со оптимизам, или гневот од испуштеното светско финале ќе експлодира токму на домашен терен.
Тухел синоќа доби бронза, но допрва треба да ја освои Англија.
