Лионел Скалони пред новинарите смирено се обиде да ја спушти топката на земја: „Ова е само фудбалски натпревар и ништо повеќе“. Но, веднаш штом се затворија вратите на аргентинската соблекувална по победата над Швајцарија во Канзас Сити, реалноста излезе на виделина. Играчите скокаа по масите, удираа со рацете и на цел глас ја пееја својата добро позната патриотска навивачка песна – за нивната желба за четврта светска титула, за Диего, за Меси… и за „Малвинските Острови“ (Las Malvinas).
Кога станува збор за Англија и Аргентина, тоа никогаш не е само обичен фудбал. Нивниот прв мундијалски дуел по цели 24 години доаѓа во полуфиналето на Светското првенство во Атланта, што значи дека влогот е колосален. Ова ривалство е изградено врз децениски судири, контроверзии, воени конфликти и длабоки лузни кои не заздравуваат ниту на теренот, ниту надвор од него.
Корените на гневот: Класикот од 1966 и „животните“ на Алф Ремзи
Иако првиот мундијалски дуел во 1962 година (победа на Англија со 3-1) поминала релативно мирно, вистинскиот пекол на теренот се роди во легендарното четвртфинале во 1966 година на „Вембли“. Тој натпревар, кој Англичаните го добија со минимални 1-0, изобилувал со дури 56 прекршоци и неверојатна доза на нервоза.
Клучниот момент се случил во 35-та минута кога капитенот на Аргентина, Антонио Ратин, доби црвен картон од германскиот судија Рудолф Крајтлајн. Ратин подоцна тврдел дека само барал преведувач бидејќи не го разбирал судијата, по што одбивал да го напушти теренот повеќе од осум минути. Во знак на протест, тој дури седнал на црвениот тепих кој бил резервиран исклучиво за кралицата Елизабета Втора.
По завршувањето на мечот, бесниот англиски селектор Алф Ремзи физички ги спречил своите играчи да ги заменат дресовите со Аргентинците, а во изјава за медиумите ги нарече противниците „животни“. Овој настан остави длабока лузна и предизвика бран на анти-британско расположение во Буенос Аирес, поставувајќи ги темелите на децениското непријателство.
1986 – „Божјата рака“, генијалноста на Диего и слатката мундијалска одмазда
Највпечатливото поглавје од ова ривалство беше напишано во 1986 година во Мексико Сити, натпревар кој се одигра само четири години по завршувањето на Фокландската војна (конфликт во кој загинаа 649 аргентински и 255 британски војници). Иако играчите се обидуваа да останат дипломати пред мечот, политичкиот набој беше огромен.
Диего Армандо Марадона тогаш ја презеде правдата во свои раце. Во рок од само четири минути, тој ги постигна двата најпознати гола во историјата на фудбалот. Првиот, со помош на својата лева рака над главата на Питер Шилтон – кој подоцна го нарече гол постигнат со „малку од главата на Диего, а малку од раката на Бога“. Вториот гол беше чиста фудбалска уметност, прогласен за гол на векот, во кој Диего ја издрибла целата англиска одбрана заедно со голманот.
„Тоа беше нашата слатка одмазда за Фокландските Острови“, напиша подоцна Марадона во својата биографија. Како што истакна неговиот тогашен соиграч Хорхе Валдано, таа победа за Аргентина имаше далеку поголемо симболично значење отколку самото освојување на светската титула подоцна.
1998 и 2002 – Драмата на Бекам: Од државен непријател до национален херој
Кон крајот на деведесеттите години, нова генерација на фудбалери ги наследи старите долгови. Во осминафиналето во Сент Етиен во 1998 година, видовме уште еден епски дуел кој заврши 2-2 по регуларниот дел, а Аргентина помина понатаму по подобро изведување пенали.
Натпреварот остана запаметен по провокацијата на Диего Симеоне и незрелата реакција на тогаш младата англиска ѕвезда Дејвид Бекам, кој лежејќи на тревата го удри Аргентинецот по ногата и заработи црвен картон. Бекам беше распнат од англиските медиуми и навивачи, станувајќи државен непријател број еден во својата татковина со месеци по Мундијалот.
Четири години подоцна, во Сапоро (Јапонија 2002), Бекам ја дочека својата целосна рехабилитација. Како капитен на Англија, тој го постигна победничкиот гол од пенал во групната фаза за минимален триумф од 1-0. Сепак, и тој натпревар помина со контроверзии, а Аргентинците до денес тврдат дека Мајкл Овен симулирал за клучниот пенал по контактот со Маурисио Покетино.
Модерните „непријатели“: Кој ќе биде новиот дежурен негативец?
Историјата на овој мундијалски дуел нè учи дека англиските медиуми секогаш сакаат да најдат дежурен „негативец“ во противничкиот табор за да ја насочат својата фрустрација. За вечерашниот натпревар, кандидатите се повеќе од очигледни.
Лисандро Мартинез од Манчестер Јунајтед, познат по прекарот „Месар“, дефинитивно е играч кој знае да ги изгуби нервите на противникот, додека Кристијан Ромеро од Тотенхем е вистинска „темпирана бомба“ во одбраната која лесно може да влезе во остар дуел со Џуд Белингам.
Сепак, прв фаворит за оваа улога е голманот Емилијано „Дибу“ Мартинез. Неговото специфично шоу, провокациите при изведувањето пенали, психолошките војни и провокативните гестови го прават совршен лик кој англиските фанови ќе обожаваат да го мразат доколку натпреварот отиде во пенал-рулетот.
Вечерва во Атланта не нè очекува само борба за финале. Нè очекува нов судир на два различни света, две фудбалски филозофии и две нации кои носат премногу нерасчистени сметки од минатото.
