Кога Луис Хамилтон потпиша за Ферари, светот на Формула 1 очекуваше бајка. Но, реалноста во Маранело е сурова. Според угледниот аналитичар Марк Хјуз, Ферари не е подготвен за промените што Хамилтон сака да ги донесе, а неговата лична форма само дополнително ја комплицира ситуацијата.
Историјата на Ферари е јасна, тимот победува само кога е воден од доминантен карактер кој има апсолутна моќ (како Шумахер или Лауда), поддржан од независен тим на генијалци. Хамилтон, за жал, влезе во „црвената машина“ без таква заштита.
„Шумахер имаше тим, Хамилтон е сам“
Ако Хамилтон дојдеше со луѓе како Адријан Њуи и Кристијан Хорнер, можеби ќе имаше шанса. Наместо тоа, тој се соочува со истиот ѕид во кој удрија Фернандо Алонсо и Себастијан Фетел, отпор од менаџментот и култура која не трпи критика.
Но, за разлика од нив, Хамилтон има два дополнителни проблеми: Неговите перформанси се под знак прашалник, дури и за самиот себеси. Неговиот тимски колега, Шарл Леклер, е „ѕвер“ кој сурово ја експонира секоја слабост на Британецот.
Леклер е вработен, а Ферари не сака „инженери“
Хјуз истакнува дека Леклер, како „дете на Ферари“, е класичен вработен, а Ферари никогаш немал долгорочен успех со такви возачи. Им треба лидер кој ќе удира на маса. Но, изјавите на поранешниот шеф Аривабене („ако возачот глуми инженер, готово е“) и сегашниот претседател Џон Елкан („помалку зборување, повеќе возење“) покажуваат дека Ферари не сака да чуе што не чини.
Додека часовникот отчукува за 40-годишниот Хамилтон, Ферари останува заробен во сопствената гордост, одбивајќи да му ја даде поддршката потребна за неговиот „Мухамед Али“ камбек.
