Кога Карлос Алкараз во јануари го напушти теренот на „Род Лејвер Арената“, се чинеше дека е на врвот на светот. На само 22 години, Шпанецот го комплетираше својот кариерен Грен слем со победата над големиот Новак Ѓоковиќ во финалето на Австралија Опен, освојувајќи ја својата седма голема титула. Неколку месеци претходно, тој го демолираше Јаник Синер на УС Опен во една од најимпресивните партии во неговата досегашна кариера.
Но, денес сликата е сосема поинаква. Алкараз ги пропушти Ролан Гарос и Вимблдон, а веќе 115 дена нема одиграно ниту еден натпреварувачки меч откако во април го повреди зглобот на раката. Откажувањето на Синсинати Опен само ги потврди стравувањата – неговата способност да ја брани титулата на УС Опен следниот месец е под сериозен знак прашалник. Зошто овој проблем се покажува како толку тврдоглав и опасен?
Што претставува теносиновитисот и зошто е тениски кошмар?
Алкараз страда од теносиновитис – болно воспаление на обвивката исполнета со течност која ја опкружува тетивата на внатрешната страна од зглобот. Оваа состојба најчесто е предизвикана од репетитивни движења, како силно стискање и замавнување со рекетот, што доведува до оток и константна болка.
Во потешки случаи, кога играчите сакаат да избегнат операција, рехабилитацијата може да трае со месеци, бидејќи зглобот има слаб проток на крв и тешко закрепнува. За тенисерите, зглобот на раката е сè. Тој ја генерира моќта, го контролира спинот и ја дава потребната сензитивност за скратени топки, елементи кои се апсолутно клучни за магичната игра на Алкараз и неговиот препознатлив форхенд.
Експертите и физиотерапевтите посочуваат дека технолошкиот напредок на рекетите, побрзите топчиња кои бараат апсорпција на поголема сила, како и пеколниот распоред на турнирите, драстично го зголемуваат ризикот од вакви повреди во модерниот тенис.
Психолошката бариера и стравот при камбекот
Покрај физичкиот аспект, враќањето по повреда на зглобот носи и огромна ментална тежина. Играчите мораат повторно да научат да му веруваат на сопственото тело.
Енди Мареј, кој и самиот се соочуваше со повреди на двата зглоба во своите рани дваесетти години, неодамна објасни колку е тежок овој процес: „Зглобовите не се лесни. Кога топката е ниска или доаѓа пребрзо, морате екстремно многу да го користите зглобот. Ментално е многу тешко да се ослободите од стравот и сеќавањето на болката што сте ја почувствувале при првичното повредување“.
Слична судбина имаше и поранешната светска рекет број 35, СиСи Белис, која мораше да се пензионира на само 22 години поради хронични проблеми со зглобот. Таа истакнува дека, за разлика од повредите на долниот дел од телото каде играчот сè уште може статично да удира топчиња, повредата на зглобот целосно го парализира тенисерот.
Трката со времето за УС Опен
Алкараз веќе се врати на тренинзите во родната Мурсија. Интересно е што неговиот медицински тим го започнал процесот со користење на рекет без жици, само за да се симулира движењето пред тој постепено да премине на вистински удари.
Сепак, натпреварувачкиот ритам е нешто сосема друго. Дури и ако Шпанецот добие зелено светло за настап во Њујорк, тој ќе влезе на последниот Грен слем во годината со речиси пет месеци пауза и огромна натпреварувачка „рѓа“. Ситуацијата е деликатна – медицинскиот тим не смее да дозволи избрзано враќање поради притисокот од бранење на бодови, бидејќи тоа може да го претвори теносиновитисот во хроничен проблем кој би му ја загрозил целата кариера.
Следете нè: Facebook | Instagram | X
