Овој натпревар не беше само обична игра, туку „повисока форма на фудбал“ која ги дефинираше новите граници на европскиот спорт. Анализата на дуелот меѓу ПСЖ и Баерн Минхен (5-4) е тешка задача, бидејќи буквално секоја минута заслужува да биде дел од приказната, а ова е првиот натпревар по долго време чија реприза ја изгледавме веднаш истата ноќ, па дури и утринава, за да ги „фатиме“ сите детали.
Нелогична реалност и тактичко лудило
Менаџерот на ПСЖ, Луис Енрике, најдобро ја опиша ситуацијата велејќи дека неговиот тим заслужил да победи, но исто така заслужил и реми, па дури и пораз. Оваа изјава, иако нелогична, совршено го отсликува мечот кој беше веројатно најдобриот натпревар на деценијата досега. Фудбалот обично не е спорт каде што треба постојано да го проверувате семафорот, но овде навистина беше потребно да се потврди дека резултатот е 3-2 на полувреме и 5-4 на крајот.
Контестот беше луд, но сепак се играше точно според замислите на двајцата менаџери: постојано „крај со крај“, со висок темпо и техничка импресивност. Иако статистички натпреварот произведе „само“ 4,4 очекувани голови (xG), од кои 1,6 отпаѓаат на двата пенали, ефикасноста на напаѓачите беше вонсериска. Голманите не направија многу одбрани, но не беа виновни ниту за шокантни грешки – едноставно, секој удар беше речиси совршен.
Брутален пресинг и деконструкција на позициите
Наместо класично повлекување, видовме екстремен пресинг кој ретко се гледа на ова ниво. Еден од највпечатливите моменти беше кога десниот бек на ПСЖ, Ашраф Хакими, истрча спринт од 50 метри за да го притисне левиот бек на Баерн, Алфонсо Дејвис, наместо да ја чува својата позиција.
Ваквиот пристап предизвика верижна реакција низ целиот терен:
Маркињос мораше да ја преземе улогата на десен бек и да го следи Луис Дијаз насекаде, повремено појавувајќи се дури и во централниот дел на средниот ред.
Усман Дембеле во почетните фази не играше како напаѓач, туку повеќе како „осумка“, формирајќи блок во средината со Заир-Емери.
Хари Кејн редовно се повлекуваше толку длабоко што во еден момент се појави меѓу своите централни дефанзивци за да ја започне акцијата со пас до Олисе.
Тактиката не исчезна, но традиционалните позиции да, бидејќи фокусот на човек-на-човек во средниот ред значеше дека позицијата на играчот ја дефинираше исклучиво неговиот директен противник.
„PlayStation“ фудбал во реално време
Овој спектакл потсетуваше на видеоигра поради неверојатната вештина на дриблерите. Речиси сите клучни напади доаѓаа од играчи кои ја примаа топката свртени кон противничкиот гол и едноставно јуришаа напред.
- Луис Дијаз го изнуди првиот пенал за Баерн по неверојатен дриблинг од 70 метри кој го започна од работ на сопствениот шеснаесеттник.
- Квича Кварацхелија одговори со мајсторска трик-игра за израмнување, кога со „степовер“ го измами Станишиќ и создаде доволно простор за прецизен удар. Неговиот гол беше можен и поради преклопувањето со Дезире Дуе на левата страна, додека Хакими сам ја покриваше целата десна страна на ПСЖ.
- Мајкл Олисе беше вистински „слалом-скијач“ на теренот, хипнотизирајќи ја одбраната на ПСЖ пред својот гол за 2-2.
Атмосфера и најава за реваншот
Атмосферата на „Паркот на принцовите“ беше пеколна – од огромните тифо-кореографии до постојаното навивање и факели по секој гол. ПСЖ нема да ја менува својата филозофија, Дембеле веќе најави дека ќе напаѓаат и во Минхен, а Баерн сигурно ќе го стори истото. Подгответе се за наредната среда – нè чекаат нови 90 минути од овој епски судир кој Хари Кејн го опиша како меч со „многу материјал за варење“.
