Во светот на спортот, ретко кој странец успеал толку длабоко да ја разбере, почувствува и засака македонската спортска душа како Илија Абутовиќ. Српскиот дефанзивен специјалист, кој остави неизбришлива трага во нашата држава, во своето најново гостување во подкастот „Без филтер“, отворено и со многу емоции зборуваше за неговите девет години поминати во Македонија.
Неговите зборови се вистинска ода за македонскиот ракомет, навивачката страст и култот кон овој спорт кој, според него, не постои никаде на друго место на Балканот.
Дерби пресметките се привилегија – од „пеколот“ во Битола до „хаосот“ во Охрид
Абутовиќ не штедеше комплименти за моменталната состојба во македонскиот шампионат, нагласувајќи дека развојот на неколку силни центри ја прави лигата убедливо најсилна во регионот. За него, да се биде ракометар во Македонија е огромна работа токму поради набојот што секојдневно се чувствува во воздухот.
„Да си ракометар во Македонија е навистина голема и убава работа. Салите се полни, секое дерби е распродадено, особено во последните години бидејќи има четири врвни екипи. Тоа е војна. Војна на теренот, војна на трибините. Моментално мислам дека лигата е убедливо најсилна на Балканот. Гостуваш во Битола – пекол. Одиш во Охрид сега – хаос. Кај Алкалоид е помирно и покултурно бидејќи салата е помала, но на другите места… чувствуваш дури и непријатност кога ќе излезеш на теренот. Таа тензија, тој набој се чувствува низ целиот град“, објаснува Абутовиќ низ насмевка, додавајќи дека таквиот притисок е вистинска храна за секој спортист.
Тој дури и апелира до сите вљубеници во спортот барем еднаш во животот да доживеат дерби во Скопје или Битола, нарекувајќи го тоа искуство – чиста привилегија која не може да се најде на друго место.
Златната ера на Вардар: Кога тренинзите беа потешки од натпреварите
Во своето гостување, српскиот интернационалец евоцираше спомени и од славните денови со Вардар, кога се градеше темелот на тимот што подоцна ја покори Европа. Тој се присети на доаѓањето на Раул Гонзалес, историскиот триумф над Хамбург во 2014 година и пречекот од илјадници навивачи на скопскиот аеродром. Но, она што го дефинирало тој Вардар, според него, бил фанатичниот шампионски карактер во соблекувалната.
„Соблекувалната беше врвна. Таков склоп на карактери, сите победници. Што и да игравме на тренинг – фудбал со пластична топка, кошарка – мораше да се ‘запнеш’ за да победиш. Кога игравме шест на шест, сè пукаше од дуели. Имаше туркање, расправии, сè беше на раб на конфликт и тепачка, но тоа е добро. Тоа значи дека имаш победници во екипата. По тренингот сите се гушкавме и одевме понатаму. Токму тој неверојатен менталитет на тренинзите нè изгради како екипа“, открива Абутовиќ.
Девет години љубов кон една држава
Зад себе има седум години во дресот на Вардар и две во редовите на Еурофарм Пелистер, што го прави еден од ретките кои директно ја почувствувале тежината и притисокот на двата најголеми ракометни центри во државата.
„Искрено ја сакам Македонија како моја сопствена држава. Го сакам народот, нивниот менталитет, ја сакам целата атмосфера и тоа не го кријам – го зборувам со години. Вкупно поминав девет години таму и можам слободно да кажам дека сум благословен што ракометот е спорт број еден во Македонија“, заклучува тој.
Неговите зборови се најдобра потврда дека она што за нас понекогаш е само секојдневие исполнето со спортски тензии и ривалства, за вистинските професионалци претставува непроценлива вредност која македонскиот спорт мора љубоморно да ја чува.
