Крајот на април донесе болна реалност за Реал Мадрид – пораз во трката за титулата од Барселона и втора последователна сезона без голем трофеј. За 15-кратниот европски шампион, ваквата суша е алармантна. Последен пат кога „кралевите“ врзаа две години без значаен пехар беше во сезоната 2009/10. Решението на Флорентино Перез тогаш? Жозе Мурињо. Решението на Перез денес? Повторно Жозе Мурињо.
Мурињо со одврзани раце на пазарот
63-годишниот Португалец официјално го наследи Алваро Арбелоа во јуни, но стратегијата за ренесанса на тимот со Перез и главниот скаут Хуни Калафат беше исцртана многу порано. За разлика од неговите претходници Карло Анчелоти, Чаби Алонсо и Арбелоа, Мурињо доби целосна слобода и директна вклученост во трансфер-политиката.
Резултатот е најголемото трошење на клубот од 2019 година наваму со масивна инвестиција од 260 милиони евра на шест нови засилувања (плус 15 милиони евра платени на Бенфика за ослободување на трофејниот стратег од неговиот договор).
Рекорди, слободни агенти и задржување на Винисиус
Дефанзивната линија беше апсолутен приоритет. Ибрахима Конате (од Ливерпул) и искусниот Бернардо Силва (од Манчестер Сити) пристигнаа како слободни играчи. Десната бековска позиција, како дефанзивна алтернатива за Трент Александер-Арнолд, беше засилена со Дензел Думфрис од Интер за 20 милиони евра. Вистинска брзина управата покажа со ангажманот на Марк Кукуреља од Челси во зделка вредна до 60 милиони евра, победувајќи ги Барселона и Атлетико во трката за неговиот потпис.
Нападот беше освежен со Карлос Еспи од Леванте (25 милиони евра), но вистинската бомба одекна со ангажманот на крилниот напаѓач Јан Диоманде од РБ Лајпциг. Реал ги победи Ливерпул и ПСЖ во зделка која преку бонуси може да достигне клупски рекорд од 140 милиони евра! Како круна на сè, засилување рамно на нов трансфер е и продолжувањето на договорот на Винисиус Жуниор до 2032 година, со што беа одбиени сериозните налети од Арсенал.
Болниот удар од Барселона и пропуштените мети
И покрај перфектниот старт со три победи во првите три кола од Ла Лига, стручниот штаб знае дека на тимот му недостасува еден клучен профил – врвен играч за врска кој ќе го диктира темпото. Примарна цел беше Родри, кој по освојувањето на Мундијалот со Шпанија реши да го напушти Сити. Реал Мадрид беше сигурен во неговиот потпис, но играчот на крајот се одлучи за лутиот ривал Барселона, што претставуваше огромен удар за управата на „Бернабеу“.
Мурињо силно го посакуваше и Енцо Фернандез, кој за рекордна сума замина во Манчестер Сити, додека другите опции како Матеус Фернандес (Тотенхем) и Ајуб Буади (Манчестер Сити) се покажаа како нереални мети во овој момент.
Чистка во соблекувалната и профит од 190 милиони
За да се балансира оваа финансиска револуција, Реал мораше да продава и да расчистува. Ветераните Дани Карвахал и Давид Алаба си заминаа како слободни играчи, додека договорот на Дани Себаљос беше раскинат.
Сепак, клубот маестрално генерираше фантастични 190 милиони евра преку продажби и клаузули. Најзначајни беа заминувањето на Гонзало Гарсија во Фулам (предводен од Арбелоа) за 40 милиони евра, како и ревизијата на договорот со Комо за талентираниот Нико Паз, која им донесе 60 милиони евра на „кралевите“. Дел од колачот беше и трансферот на Виктор Муњоз во Ливерпул, кој на Реал му донесе 20 милиони евра благодарение на 50-процентната клаузула од претходната продажба во Осасуна.
Реал Мадрид е реновиран, Мурињо ја има контролата, а Европа со нетрпение очекува да види дали оваа скапа сложувалка ќе ја врати круната во главниот град на Шпанија.
