Репрезентативниот фудбал отсекогаш бил повеќе од обична игра на зелениот терен. Тој е пулсот на нацијата, огледало на нашата заедничка страст, колективна надеж и гордост. Во пресрет на новиот циклус во УЕФА Лигата на нации, каде што Македонија ја очекува брутален распоред од дури четири натпревари во само 11 дена против Швајцарија, Словенија и Шкотска, селекторот Гоце Седлоски го објави списокот од 28 фудбалери.
Овој список е вистински ролеркостер од емоции – од огромна еуфорија за свежата крв што ветува светла иднина, до длабоко неразбирање за одредени одлуки кои пркосат на секоја спортска логика и предизвикаа револт кај навивачите. Ова е длабока анализа на тимот кој треба да ја брани честа на нацијата.
Одбраната: Столбовите на искуството и новиот македонски бедем
На голот, Столе Димитриевски останува нашата неприкосновена „единица“, сега со непроценливото искуство од шпанска Валенсија. Пред него, стандардните Висар Муслиу и Ѓоко Зајков ќе го носат товарот на лидерството во дефанзивата. Она што особено радува е враќањето на некои добро познати имиња. Повиците за Дин Аломеровиќ, Марио Младеновски и Бојан Илиевски носат потребна длабочина, а овие момци со своите континуирани настапи докажаа дека заслужуваат втора шанса во националниот дрес.
Сепак, вистинската емоција лежи во дебитантите. Повикувањето на Анес Мелиќи и Ѓорге Џеков е храбар и апсолутно заслужен потег. Без грам сомнеж, тие во моментов се најдобрите млади штопери во ПМФЛ. Нивната агресивност, енергија и бескомпромисност се токму она што долго време ни недостасуваше во задната линија.
Средниот ред: Моторот на тимот и раѓањето на новиот лидер
Средината на теренот треба да биде нашиот најсилен адут. Охрабрува фактот што Елиф Елмас конечно пронајде клуб во кој ќе има континуитет, а Енис Барди традиционално ќе ја диктира играта. Враќањето на борбениот Агон Ељези и креативецот Димитар Митровски нуди неопходна ротација за исклучително густиот распоред на натпревари.
Но, сите очи се вперени кон едно име кое ветува многу. Матеј Гаштаров е апсолутното откритие на сезоната! Ова 19-годишно момче буквално прераснува во носител на играта на црвено-белите во Белград по промената на тренерот. Неговата поливалентност, фудбалска интелигенција и зрелост се огромно богатство. Гаштаров не е само иднината на македонскиот фудбал, тој е нашата блескава сегашност.
Нападот: Гладот за голови и нелогичните избори
Во офанзивниот дел, позитивна вест е пресвртот во статусот на Бојан Миовски во Глазгов Ренџерс, како и присутниот квалитет на Елмин Растодер. Најголемата награда за брилијантната форма ја доби дебитантот Христијан Малески, кој сосема заслужено го облекува дресот како најдобар стрелец во домашното првенство сезонава. Неговиот инстинкт пред голот е точно она што му фали на нашиот тим кој четири натпревари по ред не знае за погодок.
И тука, за жал, завршува логиката, а започнуваат апсурдите. Сума сумарум, добивме интересна комбинација од младост и искуство, но со неколку крајно чудни одлуки кои фрлаат дамка на целиот список. Повикувањето на Азер Омерагиќ предизвика вистински земјотрес од негативни коментари. Зборуваме за играч кој едвај има дадено 1 гол на 7 првенствени натпревари во еден тотално летаргичен и хаотичен ФК Вардар АД сезонава. Сличен сомнеж паѓа и на повиците за Бобан Николов и Лука Станковски, играчи кои моментално немаат натпреварувачки ритам за репрезентативно ниво. Реакциите на социјалните мрежи се безмилосни, и со право – националниот дрес секогаш мора да биде награда за форма, а не за минати заслуги или нејасни компромиси.
Мистеријата „Илоски“ и гласот на навивачите
Една од најголемите контроверзии останува повторното неповикување на Милан Илоски. За оваа ситуација, селекторот Седлоски отворено изјави:
„Николче Новевски два пати контактираше со него, во два наврати ни кажа дека размислува – конкретен одговор немаме! Никого нема да молиме да игра за националниот дрес. Го следам, знам дека има квалитет, но нема да молиме.“
Нашата редакција детално ќе ја истражува оваа изјава во наредните денови. Иако ставот „да не се моли никого“ звучи принципиелно и ја чува репрезентативната гордост, факт е дека на Македонија ѝ е неопходен секој грам достапен квалитет. Кога на ова ќе се додадат административните пречки кои спречуваат играчи како Казимчан Караташ да го облечат дресот, и упорното игнорирање на играчи кои буквално „газат“ во своите клубови како Дарко Додев, јасно е зошто навивачката база е фрустрирана.
На крајот на денот, теренот е единственото вистинско мерило. Швајцарија доаѓа во Скопје на 26 септември. Време е момците да зборуваат таму каде што е најважно, а селекторот да докаже дека неговиот ризик со одредени имиња бил оправдан.
