Во повеќето приказни од фудбалската историја, прво се раѓа тимот, а потоа се бара каде ќе игра. Но со Челси, работите започнале обратно.
На почетокот на 20-от век, браќата Џозеф и Гас Мирс, имотни инвеститори од западен Лондон, купиле земјиште кое претходно му припаѓало на клубот Лондон Атлетик. Првичната идеја не била фудбалска, сè додека локалниот бизнисмен Фредерик Паркер не го убедил Гас дека на тоа место мора да никне нешто поголемо.
Легендата вели дека токму додека двајцата шетале куче, животното го каснало Паркер за ногата. Наместо да се налути, тој продолжил со својата идеја и токму таа упорност го убедила Мирс да ја задржи локацијата за спорт. Така настанал Стенфорд Бриџ, стадион што подоцна ќе стане срцето на Челси.
Првично, стадионот бил понуден на соседниот клуб Фулам, кој во тоа време веќе имал солидна репутација. Но нивниот сопственик, Хенри Норис, одбил да плати годишна кирија од 1.500 фунти и наместо тоа решил да го реновира Крејвен Котиџ.
Тоа било удар за браќата Мирс, но не и крај. Наместо да бараат друг закупец, решиле: “Ако никој не сака да игра на нашиот стадион – ќе создадеме свој клуб”.
И така, на 10 март 1905 година, во пабот “The Rising Sun” спроти Стенфорд Бриџ (денес познат како “The Butcher’s Hook”), се родил фудбалскиот клуб Челси.
Иронично, клубот бил создаден поради стадионот, а не обратно. Челси поднел барање да се приклучи во Јужната лига, но Фулам и Тотенхем Хотспур се противеле. Наместо тоа, со неколку убедливи говори и добри врски, клубот бил примен во Фудбалската лига Втора дивизија, без да има одиграно ниту еден натпревар.
Од памучни дресови до лондонска елеганција
Од првите тешки, едноставни памучни дресови, до модерните, научно дизајнирани, Челси минувал низ неверојатна еволуција. Првите бои биле бледа “Етон сина”, бела и црна, инспирирани од лордовите на Челси.
Во 60-тите, црната боја исчезнала, а со годините сината нијанса се менувала – од класичната едноставна од 50-тите до чудните дизајни со ромбови и линии. Фановите и денес со ужас зборуваат за гостинскиот дрес во графит и мандарина од 90-тите, познат меѓу нив како “портокал и повраќање”.
Сепак, класиката останува: сини дресови, бели чорапи и лондонски стил – изглед што совршено ја отсликува ерата на Челси од 60-тите и 70-тите.
Од “Пензионери” до “Сини”
Во првите децении клубот бил познат како “Пензионерите”, поради поврзаноста со познатата болница Челси, домот на британските воени ветерани. Пензионерите и денес имаат своја традиција, а осуммина од нив добиваат место на секој домашен натпревар на Стенфорд Бриџ.
Но во 50-тите, тренерот Тед Дрејк решил дека е време за промена. “Пензионерите” звучело старомодно. Тој го избришал прекарот и старото “CFC” лого, и на негово место дошол нов симбол – лавот во хералдичка поза, горд и агресивен, држејќи златен пастирски жезол.
Лавот доаѓа од грбот на Лорд Кадоган, Висконтот од Челси, кој бил претседател на клубот. А жезолот симболично потсетува на абатот од Вестминстер, чие влијание некогаш се простирало и врз Челси уште од времето на Едвард Исповедникот.
Денес, лавот на грбот на Челси не само што скока преку буквите “CFC”, туку и низ целата фудбалска историја, од локален проект на неколку визионери до глобален симбол на лондонска моќ и елеганција.
Од стадион што требало да стане депо за јаглен, се роди клуб што стана европски и светски шампион. Од случајна прошетка со куче, се роди лавот на Стенфорд Бриџ.
