НБА лигата е на пат да направи историска неправда. Додека Никола Јокиќ и Шеј Гилџус-Александер доминираат на терените и ги предводат своите тимови кон врвот, еден обичен бирократски закон за минимум одиграни натпревари се заканува да ги избрише од историјата на оваа сезона. Ако работите продолжат по овој пат, МВП трофејот би можел да заврши во рацете на играч кој објективно не е најдобар, туку едноставно е – најздрав.
Бројките не лажат: Јокиќ и Шеј се недопирливи
Ако ја погледнеме статистиката на показателот за тоа колку еден играч придонесува за победите, разликата е фрапантна. Шеј Гилџус-Александер има 11.4, а Никола Јокиќ 10.5 индексни поени. За споредба, Виктор Вембањама (6.1) и Кејд Канингем (6.7), кои се споменуваат како потенцијални наследници ако првите двајца отпаднат, заостануваат речиси двојно.
Проблемот е следен:
- Никола Јокиќ веќе пропушти 16 натпревари. Ако пропушти уште само два, тој законски веќе не е кандидат за МВП.
- Шеј Гилџус-Александер пропушти 10 меча. Има „луфта“ од уште само осум пред да биде дисквалификуван.
- Јанис Адетокумбо (25 пропуштени) и Стеф Кари (18 пропуштени) веќе и официјално се отпишани од сите All-NBA тимови.
Казна за повредените, а не лек за „одмарањето“
Лигата го воведе ова правило за да го спречи т.н. “load management” (намерно одмарање на ѕвездите). Но, реалноста е поинаква. Јокиќ паузираше поради повреда на коленото, а Шеј поради истегнување на стомачен мускул. Ова не се играчи кои „одмараат“ бидејќи им е досадно, ова се спортисти со легитимни повреди.
Наместо да ги заштити играчите како Вембањама, кој е висок 224 см и има историја на повреди, правилото ги принудува тимовите да ризикуваат со нивното здравје само за да ја достигнат магичната бројка 65. Ако Спарси го одморат Вембањама уште пет пати за да го сочуваат за иднината, тој ќе го изгуби признанието за Дефанзивец на годината, каде што е убедливо најдобар.
Дали наградите ќе станат фарса?
Замислете сценарио во кое Јокиќ, Шеј, Дончиќ и Вембањама не го достигнуваат прагот. Првата петорка на НБА би можела да изгледа вака: Канингем, Мичел, Браун, Едвардс и Тејтум. Иако се работи за одлични играчи, дали тие навистина беа петте најдобри во оваа сезона? Одговорот е – не.
Наградите треба да бидат одраз на квалитетот на паркетот, а не на медицинскиот извештај. Ако НБА сака вистински да ги натера ѕвездите да играат повеќе, решението е скратување на сезоната или поголеми награди за тимовите со најдобар скор, а не казнување на поединците за работи кои не можат да ги контролираат.
