Речиси еден век историја и 23 Светски првенства подоцна, фудбалските богови категорично одбиваат да го променат најсуровото, но и најфасцинантното непишано правило на Мундијалите. Колку и да вложувате милиони во елитни странски стручњаци, ниту една репрезентација никогаш не успеала да го освои светскиот трон со странец на кормилото. Вечерва во Атланта, ова митско проклетство однесе уште една голема жртва.
Поразот на Англија предводена од Томас Тухел значеше елиминација на последниот странски селектор кој остана на турнирот. Со закажаното финале меѓу Шпанија и Аргентина, едно е сигурно – традицијата поставена уште во 1930 година останува стопроцентно недопрена.
Падот на последната странска надеж
Германскиот стратег на клупата на „Гордиот Албион“ пристигна на овој Мундијал со една единствена задача – да го донесе фудбалот „дома“ и да ја сруши вековната мундијалска бариера. Тухел навистина стигна далеку, но кога влогот стана најголем, се покажа дека елитната тактика не е доволна кога наспроти себе имате нација која дише за дресот.
Неговото прерано и претерано дефанзивно повлекување против Аргентина во полуфиналето само го потврди она што Свен-Горан Ериксон и Фабио Капело го сфатија многу одамна – специфичниот национален притисок и емоцијата на соблекувалната во клучните моменти најдобро ги разбира човек кој израснал во таа земја. Англија остана со празни раце, а Тухел се приклучи на долгата листа странски селектори чиј мундијалски сон заврши во солзи.
Де ла Фуенте против Скалони: Триумф на домашниот идентитет
В недела, на грандиозниот стадион во Њујорк, битката за највредниот пехар на планетата ќе се води меѓу двајца луѓе кои совршено го познаваат пулсот на својата нација. Луис де ла Фуенте ќе ја предводи својата Шпанија, додека Лионел Скалони ќе се обиде да ја одбрани титулата со својата родна Аргентина.
Овие двајца домашни стратези се живо олицетворение на мундијалското правило. Де ла Фуенте со години работеше во младинските категории на Шпанија, познавајќи го секој чекор од развојот на своите играчи. Скалони, пак, од критикуван поранешен играч стана национален херој кој успеа да го обедини тимот околу Лионел Меси токму затоа што ја разбира длабоката, речиси религиозна страст на Аргентинците кон фудбалот.
Бариера која модерните милиони не можат да ја купат
Во ерата на модерниот клупски фудбал, каде богатите газди можат да го купат најуспешниот странски тренер и веднаш да освојат Лига на шампиони, репрезентативниот фудбал останува последната тврдина на спортската романтика.
Светското првенство во Северна Америка уште еднаш докажа дека репрезентацијата не е клуб. За да се искачите на врвот на светот, не е доволно само да нацртате добра формација на таблата во соблекувалната. Морате да ја чувствувате тежината на химната, да ги делите истите културни вредности со играчите и да ја носите истата национална болка во срцето. Проклетството на странските селектори останува на сила, а за Златната божица сè уште е потребен домашен пасош!
