Идејата да се ангажира скап и докажан странски тактичар со цел да се нападне светскиот трон е редовна пракса во модерниот фудбал. Големи фудбалски нации низ годините верувале во знаењето на елитни странски стручњаци на својата клупа за да стигнат до самиот врв. Сепак, историјата на Светските првенства крие едно сурово и фасцинантно правило кое остана стопроцентно точно низ сите досегашни 22 турнири – ниту една репрезентација никогаш не успеала да стане светски првак со странец на кормилото.
Од првиот Мундијал одржан во Уругвај во 1930 година, па сè до последниот триумф на Лионел Скалони со Аргентина, сите златни медали беа освоени исклучиво од домашни стратези. Бразил ги освои своите пет титули со пет различни бразилски тренери, вклучувајќи ги култните Марио Загало и Луис Фелипе Сколари. Идентична е ситуацијата и со Германија, која четирите пати се искачи на светскиот врв предводена исклучиво од домашни умови како Сеп Хербергер, Хелмут Шен, Франц Бекенбауер и Јоаким Лев.
Оваа традиција со децении претставува тешка психолошка и патриотска бариера за сите елитни менаџери. Врвни странски стратези како Свен-Горан Ериксон или Фабио Капело со Англија брзо сфаќаа дека специфичниот притисок, националниот набој и менталитетот на соблекувалната најдобро ги разбира човек кој израснал во таа земја и го чувствува дресот. Дури и единствениот селектор во историјата со две последователни мундијалски круни, легендарниот Виторио Поцо во 1934 и 1938 година, до успесите стигна водејќи ја својата матична Италија.
Утре официјално започнува новото Светско првенство во Северна Америка, каде повторно неколку силни селекции влегуваат во отворена битка со странски тренери на своите клупи. Останува да видиме дали ова вековно фудбалско правило конечно ќе биде срушено во трите земји домаќини или традицијата ќе остане на сила, докажувајќи дека за највредниот пехар на планетата сепак е потребен домашен пасош и чиста национална пасија.
