Она што започна како благородна мисија за искоренување на „чистите и очигледни грешки“, во 2026 година се претвори во бирократски лавиринт кој ја голта емоцијата на фудбалот. По хаотичниот финиш на дербито на „Енфилд“ помеѓу Ливерпул и Манчестер Сити, каде голот на Рајан Шерки беше поништен за да се досуди црвен картон за Доминик Собослаи, прашањето веќе не е дали ВАР функционира, туку дали цената на неговото постоење стана превисока.
Технолошка прецизност наспроти човечки разум
Случајот со Собослаи и Халанд е врв на апсурдот. По техничките правила, ВАР донесе „точна“ одлука: Собослаи прв го влечеше Халанд, што е фаул за црвен картон. Но, во свет без камери со микроскопска прецизност, голот на Сити ќе важеше, Ливерпул ќе останеше со 11 играчи, а навивачите ќе си одеа дома со чувство дека виделе фер борба.
Наместо тоа, добивме прекин од неколку минути, детална „форензика“ на дресовите и судија кој со рацете на колковите пресудуваше како на паркинг-плац. Како што истакна аналитичарот Гери Невил: „Ниту еден фудбалски човек не би го поништил тој гол“.
Стерилизација на спектаклот и „мртво време“
Проблемот со ВАР не е само во конечната одлука, туку во прекините кои ја убиваат динамиката. Дебатата која ја подгреа Би-Би-Си за ВАР системот во Премиер лигата претходната недела само ги потврди алармантните бројки:
- 4 минути прекин за поништен гол на Астон Вила против Брентфорд.
- 3.5 минути чекање за маргинален офсајд на Фулам против Јунајтед.
- 2 минути за претворање на пенал во обичен слободен удар.
Кога секој гол станува „привремен“ додека некој во ВАР собата не ги прегледа сантиметрите, навивачите ја губат спонтаноста. Среќата по постигнат погодок сега е проследена со нервозно гледање кон судијата. Фудбалот стана спорт на одложена радост.
Жртвите на технологијата
Фулам, кој веќе подолго време го држи неславниот рекорд по број на интервенции против нив во Премиер лигата, е доказ дека технологијата не носи секогаш баланс. Напротив, создава чувство на прогон. Менаџерот Марко Силва со право реагираше дека „логиката често е заменета со теории на заговор“ кога судиите ги менуваат одлуките без јасен контекст за публиката.
Заклучок: Дали е можен фудбал без ВАР?
Поборниците на системот, како навивачите на Арсенал кои се борат за титула, ќе кажат дека „секој сантиметар е важен“. Но, по која цена? Ако цената е чекање од пет минути за да се види дали некое влакно на раката било во офсајд или дали имало „минимален контакт“ пред три минути во другата половина, тогаш фудбалот го губи својот идентитет.
Време е за радикален потег. Ако ВАР не може да биде брз, невидлив и ограничен само на драстични грешки, тогаш можеби неговото целосно укинување е единствениот начин да се врати душата на спортот.
