Македонскиот автомобилизам денеска го загуби својот најголем доајен. На 21 март 2026 година, нè напушти Стево Милошевски, во јавноста познат под прекарите „Атракција“, „Стево Абарт“ и „Балила“. Човекот кој со децении беше заштитно лице на трките во Македонија и поранешна Југославија, замина во легендите, оставајќи зад себе наследство кое тешко ќе се повтори.
Стево не беше само шампион на патеката; тој беше чувар на автомобилската култура, реставратор и човек кој живееше за звукот на моторот.
Првиот победник на Водно и мајсторот на „Абарт“
Историјата ќе го памети Стево Милошевски како победник на првиот официјален ридско-брзински натпревар одржан по повод ослободувањето на Скопје (13-ти Ноември). Со својот легендарен Fiat Abarth 850, тој доминираше на патеката, освојувајќи го првото место и во својата класа и во генералниот пласман.
Неговата појава на Водно со „Формулата“ беше вистински магнет за публиката. Кога Стево ќе се појавеше на стартната линија, сите знаеја дека следи спектакл, па оттука и прекарот „Атракција“.
Стево со гордост се сеќаваше на првите трки на Водно, каде безбедносните стандарди беа далеку од денешните, но адреналинот и љубовта на публиката беа огромни.
„На првата трка за 13-ти Ноември, Водно беше преполно. Луѓето стоеја буквално до патеката. Кога ќе влезев во свиокот со ’фиат абарт 850‘, чувствував дека тие луѓе дишат со мене. Тогаш се тркавме за чест, за плакета и за тој аплауз што одекнуваше низ планината“.
Чуварот на филмскиот јунак – „Фиат Балила“
Освен по тркачките патеки, Стево беше нераскинлив дел и од македонската филмска историја. Тој беше сопственик и грижлив чувар на познатиот италијански автомобил „Фиат Балила“ од 1932 година, кој беше главна „ѕвезда“ во првата македонска комедија „Мирно лето“ (1961) на Димитрие Османли.
Стево со години го реставрираше овој олдтајмер во својата гаража кај Католичката црква во Скопје, одржувајќи го во возна состојба за потребите на бројни филмови како „Време, води“ на Бранко Гапо, музички спотови и изложби на олдтајмери. За него, автомобилите не беа само машини, туку битија со душа.
Тој често нагласуваше дека неговата љубов кон „Абарт“ и „Балила“ не е за профит, туку за зачувување на историјата:
„Многупати ме прашувале зошто толку време поминувам во гаражата, со алатот во раце и извалкан со масло. Но, кога ќе го реставрираш тој ’филмски јунак‘ и кога ќе го видиш како повторно се движи по скопските улици со истиот шарм како во 1961-ва, знаеш дека вредело секој момент. Тоа е историјата на Скопје на четири тркала“.
„Моторот мора да се слуша со срце“ – Филозофијата на Стево Атракција
За Стево Милошевски, автомобилизмот не беше хоби, туку начин на живот. Во своите гостувања, тој често знаеше да каже дека денешните автомобили ја губат магијата бидејќи се компјутеризирани, додека во неговото време, возачот мораше да биде едно со машината.
„Јас според звукот на моторот знаев да ја препознаам марката. Не ми требаше да го видам возилото. Секој мотор има своја песна – ’прага‘, ’шевролет‘ или мојот ’фиат‘. Кога ќе го запалиш, тоа е како да се буди живо суштество“, велеше легендарниот Стево во едно од своите сеќавања.
Наследство кое ќе трае вечно
Стево Милошевски беше еден од ретките кои можеа по звукот на моторот да ја препознаат марката на возилото. Неговиот придонес за развојот на авто-спортот кај нас е немерлив – тој беше мостот меѓу старите времиња на Ју-просторите и модерната македонска ера на тркање.
Со неговото заминување, Скопје губи една од своите најпрепознатливи градски легенди, а авто-спортот својот најголем амбасадор.
Слава му! Нека почива во мир.
