Дали можете да замислите фудбалско Светско првенство без Италија? Еднаш е случајност, двапати е катастрофа, но трипати по ред – тоа е веќе национална фудбалска трагедија.
Четирикратниот светски шампион повторно танцува на работ од бездната, а легендите кои во 2006 година го кренаа „златниот глобус“ во Берлин, отворено зборуваат за две деценискиот системски колапс на италијанскиот фудбал во ексклузивна сторија објавена од Reuters.
Дводеценискиот пад: Корените на кризата
Кога Фабио Канаваро го подигна пехарот пред 20 години, никој во Италија не ни сонуваше каков кошмар следува. На следните два Мундијали (2010 и 2014) испаднаа уште во групната фаза со само една победа, а во 2018 и 2022 година воопшто не ни обезбедија пласман преку баражот.
Според поранешниот репрезентативен голман Марко Амелија, победата во 2006 година всушност само ги маскирала проблемите.
„Таа победа ги покри и ги сокри лимитите кои националниот систем веќе ги имаше. Не верувавме во младите играчи, а клубовите инвестираа премалку во долгорочно планирање. Во Серија А има премногу странци. Единствен начин ова да се смени е клубовите да инвестираат во млади Италијанци, дури и со ризик некоја инвестиција да пропадне“.
„Странците го земаат просторот, а ние немаме нови едукатори“
Неговиот соиграч од шампионската генерација, дефанзивецот Масимо Одо (сега тренер во младинскиот погон на Милан), смета дека италијанскиот фудбал едноставно е прегазен од времето.
„Другите лиги ја престигнаа Серија А економски и инфраструктурно. Порано, италијанските играчи никогаш не одеа во странство. Сега си заминуваат, а просечни странци доаѓаат тука и им го земаат просторот на домашните таленти“, објаснува Одо.
Според него, проблемот е и во пристапот кон развојот: „Треба да се инвестира во тренерите за да станат вистински едукатори. Мора да се фокусираме на индивидуалниот раст на децата, а не само на резултатите. Денес, ако нема резултати и во младинските категории, тренерот се менува. Во таков страв, тренерот го игра повозрасното дете наместо она со најголем потенцијал“.
ЕУРО 2020: Лажната зора и исчезнувањето на гладијаторите
Триумфот на Европското првенство во 2021 година (победа над Англија) многумина го сфатија како ренесанса, но реалноста удри брзо.
„На тоа ЕУРО, Италија го направи она што најдобро го знае – се потпре на гранитна одбрана. Во 2006 ги имавме Неста, Матераци, Замброта… На ЕУРО беа Киелини и Бонучи. Сметам дека Киелини беше последниот вистински голем италијански дефанзивец. Такви играчи повеќе не постојат“, дециден е Одо.
Вечерва, Италија го пречекува тимот на Северна Ирска во Бергамо во полуфиналето од баражот. На хартија се апсолутни фаворити, но притисокот е огромен. Имено, токму Северна Ирска беше репрезентацијата која во далечната 1958 година (единствениот пат пред оваа криза) ги елиминираше Италијанците од Мундијалот! Ако победат, „Аѕурите“ ќе патуваат кај Велс или Босна и Херцеговина во финалето за виза за САД, Канада и Мексико.
Ставот на Спортска Станица: Ќе издржат ли Донарума и Барела?
Да бидеме искрени, колку и да ја сакаме или не ја сакаме Италија како фудбалска нација, Светско првенство без нивната страст, нивната химна и нивниот тактички шарм, едноставно не е исто. Фактот што еден Николо Барела (29 години) и еден Џиџи Донарума сè уште немаат одиграно ниту еден натпревар во нокаут фаза на Мундијал е апсолутно поразителен за Калчото.
Иако навивачите на социјалните мрежи веќе отворено се мајтапат („Замисли да не се пласираат откако дури и го проширија првенството на 48 екипи!“), ние веруваме дека Италијанците имаат доволно „катаначо“ ДНА за да се протнат низ овој бараж. Сепак, Одо и Амелија се во право, пласманот нема магично да ги реши системските проблеми.
Дали мислите дека Италија ќе доживее нов колапс против Северна Ирска или конечно ќе се врати на светската сцена?
