Изминаа два дена откако Бразил забележа рутинска победа од 3-0 против Хаити во Филаделфија. Бодовите се впишани, првата мундијалска победа е осигурана, но во татковината на фудбалот дебатата не стивнува. Покрај резултатот, нацијата сè уште го бара одговорот на едно многу посуштинско прашање: Кога конечно ќе се појави вистинскиот Бразил на овој Мундијал?
Носталгија на трибините, прагматизам на теренот
На стадионот „Линколн Фајненшл Филд“, духот на славното минато беше насекаде. Навивачите вееја огромни транспаренти со ликовите на Пеле, Гаринча, Диди, Ромарио и Роналдо. Во свечената ложа седеше насмеаниот Роналдињо, а по ходниците се движеа Кака, Ривалдо и Бебето. Сите тие се потсетник на времето кога Бразил не само што победуваше, туку го правеше тоа со невидена грациозност, танцувајќи на теренот.
Но, она што се случуваше на зелениот терен во 2026 година е далеку од таа фудбалска поезија. Иако Бразил на тој меч ја престигна Германија и стана најефикасната нација во историјата на Светските првенства (241 гол), фактот што „Кариоките“ не упатија ниту еден единствен удар во рамките на голот во текот на целото второ полувреме против 87-та репрезентација во светот, кажува многу за моменталната состојба на тимот.
Крајот на „Хого Бонито“ во режија на Анчелоти?
Бразилците отсекогаш сакале атрактивен фудбал, но уште повеќе сакаат да победуваат. Карло Анчелоти, кој беше донесен токму за да ја прекине 24-годишната суша без светска титула, се чини дека свесно ја жртвува култната „Хого Бонито“ (убавата игра) за сметка на европскиот прагматизам.
Италијанскиот стратег не подлегнува на притисокот од јавноста. Кога по мечот го прашаа што не му се допаднало во играта, тој мирно одговори: „Имаше помалку грешки отколку против Мароко. Ова беше добар натпревар“. Анчелоти гради тим кој знае да страда, тим кој не мора да доминира сите 90 минути за да победи. Овој Бразил е дизајниран да биде тактички флексибилен, а не забавувачки. Но, за нација која фудбалот го третира како религија, таквата транзиција е болна.
Новите херои и сенките кои лебдат над тимот
Во отсуство на вистинска течна игра, Бразил мораше да се потпре на играчи од втор план. Додека сите бараа Анчелоти да го фрли во оган тинејџерот Ендрик, тој се одлучи за Матеус Куња. Напаѓачот на Манчестер Јунајтед, кој пред две години не ни отпатува за Катар, стана неочекуваниот херој. Со два гола и својата „сурферска“ прослава, Куња буквално ги извозе брановите на критиките кои удираа по тимот. Тој можеби ја нема магијата на Роналдо или Роналдињо, но го има оној модерен, работнички менталитет кој му е потребен на Анчелоти.
Сепак, сенките на минатото и иднината постојано лебдат над овој тим. Навивачите очајно го бараат Ендрик – 19-годишното момче од кое се очекува да биде следниот голем „фудбалски бог“. Од друга страна, тука е и Нејмар. Најдобриот стрелец во историјата на Бразил не одигра ниту минута на првите два меча поради повреда, но Анчелоти потврди дека тој се враќа за клучниот дуел со Шкотска.
Дали враќањето на 34-годишниот Нејмар ќе ја донесе потребна креативност и ќе ја врати „Самбата“ во играта на Бразил, или само ќе го наруши тактичкиот баланс кој Анчелоти се обидува да го воспостави?
Бразил повеќе не е тимот кој ќе ве магепса со фудбалска магија и убавина. Тие сега се селекција во транзиција, распната помеѓу товарот на славното минато и суровата реалност на модерниот фудбал. Дали овој нов, немилосрден и прагматичен Бразил е способен да стигне до шестата ѕвезда? Одговорот почнува да се испишува веќе во среда против Шкотска.
