Лионел Скалони ги испиша најубавите страници во модерната историја на аргентинскиот фудбал, но вечерашниот пораз во големото финале на Светското првенство од Шпанија (1-0 во продолженијата) значеше крај на нивното владеење како светски шампиони. И покрај огромното разочарување, аргентинскиот селектор покажа неверојатна класа, спортска големина и емоција во своето прво обраќање по натпреварот.
Зборувајќи за „Телемундо“, Скалони беше одмерен, реален и пред сè – неизмерно горд на своите избраници кои херојски се бореа и покрај видливиот физички пад.
Големина во победа, но и во пораз
Аргентина не успеа да го повтори успехот од Катар, но борбеноста до последната секунда, дури и со играч помалку по исклучувањето на Енцо Фернандез, е нешто што селекторот никогаш нема да го заборави.
„Чувствуваме тага, но во исто време знаеме дека оставивме сè на теренот. Имам вечна благодарност до овие момци кои успеаја да стигнат до уште едно финале на Светско првенство. Се натпреваруваа до самиот крај и ќе чувам еден огромен, прекрасен спомен за нив. Знаевме да бидеме големи во победите, па сега мора да бидеме големи и во поразот“ изјави Скалони.
„До финалето стигнавме со празен резервоар“
Патот на „Гаучосите“ до Њу Џерси беше пеколно тежок, исполнет со продолженија, драми и исцрпувачки битки. Скалони брутално искрено призна дека тимот физички бил на работ на колапс.
„Им благодарам на луѓето, на навивачите, на играчите. За нашата земја – дадовме апсолутно сè. Стигнавме овде возејќи со празен резервоар, тоа е реалноста. Но, кога ќе оставите сè на теренот како што ние направивме денес, тоа е одличен пример за целата наша нација. Губиш, па мораш повторно да станеш. Нема друг начин во животот“.
Второто место има своја тежина
Во светот на спортот често се користи суровото клише дека „никој не ги памети оние кои завршиле втори“. Сепак, на прашањето на новинарот дали некој ќе го памети поразениот финалист, Скалони даде моќен одговор со кој го замолчи таквиот наратив:
„Да, јас паметам кој завршува втор. Чини премногу за воопшто да се стигне дотука. Секако дека би сакале да победевме. Чувствуваме благодарност и тага, тоа е очигледно. Но, кога ќе оставите сè таму на тревникот, многу е тешко да си префрлате нешто самите на себе“.
