На прагот на својот 20-ти јубилеен настап на УС Опен, 39-годишниот тениски великан Новак Ѓоковиќ ги отвори сите карти пред јавноста со премиерата на неговиот најнов документарен филм „The Wolf in Winter“ (Волкот во зима) на платформата „Prime Video“. Во режија на Џејсон Хехир, авторот на култниот документарец за Мајкл Џордан „The Last Dance“, филмот нуди ретко искрен и длабок поглед во психата, мотивите и животната приказна на рекордерот по бројот на Грен слем титули.
Внатрешниот немир и тежината на совршенството
Иако има освоено сè што може да се освои во белиот спорт со рекордни 24 Грен слем титули, Ѓоковиќ во филмот признава дека неговиот внатрешен оган и постојаната желба за докажување често му создаваат огромен психолошки притисок.
„Не можам да кажам дека се чувствувам целосно задоволен со она што го имам и што сум. Секогаш барам повеќе – да бидам подобар, побрз, посилен. Често чувствувам како самиот себеси да се ставам во некаков затвор. Јас сум мојот сомневач број еден и постојано се обидувам себеси да си докажам дека грешам повеќе отколку на кој било друг“, открива српскиот тенисер.
Неговата сопруга Јелена во филмот објаснува дека тој сè уште го носи товарот дека ништо што ќе направи никогаш нема да биде доволно: „Тенисот е местото каде што се чувствува исполнет и каде што чувствува дека вреди“.
Бомбите во Белград и моќта на „инаетот“
Еден од најемотивните сегменти во документарецот е враќањето кон неговото детство во Белград за време на НАТО бомбардирањата во 1999 година. Ѓоковиќ се присетува на моментот кога како дете трчал кон засолниште и гледал како бомби паѓаат врз блиската болница, како и годините поминати во чекање во ред за леб и млеко.
Во филмот детално се разработува и феноменот на српскиот „инает“, како клучна карактерна особина што го дефинирала неговиот пат: од моментите кога неговиот татко позајмувал пари од сомнителни луѓе за да му ја финансира кариерата, преку заминувањето во академија во Германија на 12 години без познавање на јазикот, па сè до неговата бескомпромисна борба на теренот.
„Кога луѓето се сомневаат во тебе и кога сите се против тебе, тогаш го користиш тој инает – таа сила на тврдоглавост за да им докажеш на сите дека не се во право“, објаснува Новак.
„Немам рок на траење, сакам да играм и на ЛОИ 2028 во Лос Анџелес“
Иако прашањето за неговото пензионирање се поставува по секој пораз, Ѓоковиќ испрати јасна порака до сите оние кои предвреме сакаат да го видат надвор од терените.
„Искрено, во мојата глава немам зацртано никаков датум за крај, немам рок на траење за мојата кариера. Зошто би ме пензионирале кога сè уште играм и се натпреварувам на највисоко ниво? Сè додека го имам тој жар, страст и чувствувам дека можам да бидам меѓу најдобрите, ќе продолжам да играм“, порачува Ѓоковиќ.
По освојувањето на долгоочекуваното олимписко злато во Париз во 2024 година, тој отворено најавува дека целта му е да настапи и на Олимписките игри во Лос Анџелес во 2028 година: „Изгледа далеку, но чувствувам дека можам да успеам. Би сакал да ја завршам кариерата со српското знаме на моите рамена“.
