Серијал „Македонија низ историјата на Европските првенства” на Горан Талевски
Јануари 2018 година. Ракометниот свет се собра во Хрватска, но ако некој случајно влезеше во „Арена Загреб”, ќе помислеше дека се наоѓа во Скопје. Македонската ракометна репрезентација, предводена од тогашниот миленик на нацијата Раул Гонзалес, пристигна со огромни амбиции, а илјадници македонски навивачи направија вистинска окупација на хрватската престолнина.
„Магијата” на Раул и првото место во групата
Групата Ц беше тешка, но Македонија играше ракомет како од бајките. Турнирот започна со драматична победа над Словенија (25:24), предводена од харизматичниот Веселин Вујовиќ. Тоа беше натпревар на нерви, каде Дејан Манасков и Кире Лазаров ја донесоа почетната радост.
По победата над Црна Гора, дојде ред на бранителот на титулата – моќната Германија. Во еден од најдобрите тактички натпревари на Раул, Македонија одигра 25:25, резултат кој ни го донесе првото место во групата. Еуфоријата беше на врвот. Со три пренесени бода во главната фаза, полуфиналето изгледаше достижно како никогаш дотогаш.
Кобната ноќ во Вараждин и повредата на Капитенот
Караванот се пресели во Вараждин, и таму сонот почна да се руши. Натпреварот против Шпанија требаше да биде битка за медал, но се претвори во кошмар. Не поради убедливиот пораз (20:31), туку поради моментот кога цела Македонија замолкна – повредата на Кирил Лазаров.
Капитенот го повреди мускулот и мораше да го заврши првенството. Во тој миг, како да излезе целиот воздух од балонот. Без својот лидер и најдобар стрелец, тимот психолошки падна.
Младите лавови фрлени во оган
Без Лазаров, Раул Гонзалес мораше да им даде поголема одговорност на „младите сили”. Филип Талески и Филип Кузмановски добија шанса да водат, но товарот беше претежок за неискусниот грб. Тесниот пораз од Чешка (24:25) во еден хаотичен меч дефинитивно ги згасна надежите за висок пласман.
Крајот беше болен, убедлив пораз од Данска (20:31) во натпревар кој веќе немаше резултатско значење за нашите амбиции, но покажа колку тимот е ранлив без својот лидер.
Крај на една и почеток на нова ера
Македонија го заврши турнирот на 11-тото место. Статистички, исто како во 2016, но емотивно многу поразлично. Хрватска 2018 ќе се памети по неверојатната поддршка од трибините во Загреб и чувството дека „имавме сè во свои раце” до моментот на повредата на Лазаров.
Тоа беше првенството кое покажа дека Македонија има систем и поддршка, но и сурово нè потсети колку зависиме од еден човек. Сепак, „црвено-жолтата” река во Загреб остана како доказ дека ракометот е повеќе од спорт за Македонците – тоа е национален идентитет.
