Овој фудбалски празник за нас започнува со огромни емоции. Вечерва, селекцијата на Босна и Херцеговина го игра својот премиерен натпревар против домаќинот Канада. А како совршена увертира за овој историски момент, култниот 40-годишен капитен Един Џеко објави длабоко емотивна исповед која го допре срцето на секој вистински љубител на спортот.
Во своето „Писмо до децата на Босна и Херцеговина“, објавено на платформата The Players’ Tribune, „Дијамантот“ се враќа во пеколот на опколеното Сараево, потсетувајќи нè дека фудбалот е многу повеќе од обична игра. Ова е чиста емоција и приказ на спортот ослободен од секаква експлоатација, вредност која и ние како платформа секогаш ја славиме.
Пеколот во Сараево и херојот со лебот
Џеко имал само шест години кога започнала војната. Сеќавањата на сирените, криењето зад комодата за чевли и преселбата во мал стан од 40 квадрати каде 15 луѓе спиеле на подот, сè уште се свежи.
„Често игравме Монопол. Не можам да кажам дека ни беше забавно. Однадвор се слушаа сирени и експлозии на гранати. Понекогаш сè се тресеше толку силно што фигурите се разлетуваа по подот. Но, на неколку минути заборававме на војната. На момент можевме да бидеме само деца,“ пишува Џеко со грутка во грлото.
Без вода и струја, малиот Един секојдневно носел канти со вода по десетици катови пешки, а преживувале од хуманитарни пакети кои паѓале од небото, поради што путерот од кикирики му имал вкус на дар од Бога. Сепак, неговиот најголем херој бил неговиот татко, доставувач на леб и колачи кој во паузите од работата го носел на тренинзи на оштетените терени.
„Секогаш ми велеше дека најважно е да бидам добар човек и да ги почитувам сите луѓе еднакво. Секој пат кога излегував од автомобилот, ќе ми дадеше банана и ќе ми кажеше: Среќно, сине.“
Од „Шева“ до 20-секундниот крик за Мундијал
Од русокосо момче кое тренерите го викале „Шева“ (поради Андриј Шевченко), преку трансфер во Чешка за 25.000 евра, па сè до Волфсбург, Манчестер Сити за 37 милиони евра и Рома. Неговиот пат е вистинска бајка. Но, ништо не се споредува со националниот дрес.
Опишувајќи ја драмата во неодамнешниот бараж против Италија, Џеко открива дека поради повреда на рамото во продолженијата, не можел воопшто да ги гледа клучните пенали. Стуткан на клупата, со затворени очи само го слушал звукот на стадионот, сè до моментот кога Есмир го реализирал одлучувачкиот удар кој бил проследен со неговиот 20-секунден крик кон небото од чиста среќа.
На крајот, и покрај болките во грбот на 40 години, тој има само една искрена мисија пред вечерашниот старт:
„Јас играм за мојот народ. Играм за момчињата и девојчињата од сараевските улици… Затоа, ве молам уште една работа: Никогаш не заборавајте од каде доаѓате. Вие сте Босанци и Херцеговци. Светот е ваш. Ништо не е невозможно. Баш ништо.“
Подгответе се, нè чека емотивен фудбалски празник!
VOLIM TE BOSNO!🇧🇦 #FIFAWorldCup #CANBIB 🇨🇦🇧🇦 🎥: https://t.co/uo7JRsBIrr pic.twitter.com/bmMff1Fz9L
— Bosnian Football (@BosniaNTBall) June 12, 2026
