Серијал „Македонија низ историјата на Европските првенства” на Горан Талевски
Јануари 2020 година. Виена “преплавена” со македонската „Фаланга”. Илјадници македонски навивачи ја „окупираа” австриската престолнина, претворајќи ја салата „Штатхале” во домашен терен за нашите ракометари. Под водство на Данило Брестовац, Македонија пристигна на ова првенство со една цел – да ја помине групата и да го потврди континуитетот. Но, наместо славје, Виена ни донесе едно од најболните трезнења во поновата ракометна историја.
Трилер почеток против Украина
Првенството започна со огромна драма. Против Украина, Македонија се мачеше до последната секунда. Кога се чинеше дека победата се лизга од раце, Кирил Лазаров со својата препознатлива класа и ладнокрвност погоди во последниот напад за минимални 26:25. Еуфоријата кај „Фалангата” беше на врвот, а патот кон втората фаза изгледаше отворен. Но, тоа беше само привид пред бурата.
Чешкиот ѕид и кобниот пораз
Клучниот момент се случи во второто коло против Чешка. Тоа беше натпревар во кој Македонија влезе како благ фаворит, но на теренот се соочи со цврст одбранбен ѕид и сопствените грешки во нападот. Поразот од 25:27 беше студен туш. Одеднаш, пресметката со домаќинот Австрија стана битка „да се биде или не” за нас.
Шокот од домаќинот и раната елиминација
Пред преполната сала во Виена, каде македонските навивачи водеа вистинска битка за превласт со домашната публика, нашите ракометари не го издржаа притисокот. Австрија играше модерен, брз ракомет кој ја разоткри сета ранливост на нашата одбрана. Поразот од 28:32 значеше крај на патот. Македонија за првпат по долго време не успеа да ја помине првата групна фаза на едно Европско првенство.
Крај на една ера?
Ова првенство го означи конечниот почеток на смената на генерациите. Додека Кире Лазаров сè уште ги влечеше конците со 22 гола на три меча, стана евидентно дека товарот не може да го носат само ветераните. Филип Кузмановски и Филип Талески требаше да ја преземат одговорноста, но притисокот и неконстантноста во играта беа препрека која овојпат не можеше да се прескокне.
Поука за иднината
Македонија го заврши ЕП 2020 на 15-тото место. Тоа беше резултат кој болеше, особено поради огромната поддршка која навивачите ја дадоа во Виена. Сепак, 2020 година беше јасен сигнал дека ракометниот свет се менува, дека се игра побрзо и поагресивно и дека на македонскиот тим му е потребна нова свежина и стратегија.
Виена 2020 нема да се памети по резултатот, туку по црвено-жолтата боја која ги обои виенските улици и по лекцијата дека во врвниот ракомет старата слава не гарантира победа. Тоа беше почетокот на тешкиот пат на трансформација на „националниот спорт број еден”.
