Овој текст е личен став на авторот и ја одразува носталгијата по фудбалот каков што некогаш беше, пред технологијата да ја убие спонтаноста.
Секоја промена на правилата, во секој спорт, неизбежно ја менува играта. Некои промени се суптилни, некои се нужни. Но, имплементацијата на ВАР технологијата не само што го промени фудбалот, туку го направи речиси непрепознатлив.
Онаа игра во која се заљубивме пред 20 или 30 години, онаа игра која се развиваше низ вековите, полека исчезнува. Викендов, на „Вила Парк“, во рамките на најстарото натпреварување на светот – ФА Купот, добивме краток, но моќен потсетник за тоа што изгубивме.
Парадоксот на „лошото“ судење и совршениот тек
Многумина ќе бидат збунети од овој текст. Зошто? Затоа што натпреварот помеѓу Астон Вила и Њукасл Јунајтед (кој заврши со победа на гостите од 1-3) изобилуваше со катастрофални судиски одлуки. Судијата Крис Кавана и неговите помошници имаа кошмарно попладне. Голот на Тами Абрахам беше од офсајд. Лукас Дињ требаше да биде исклучен порано, а играњето со рака во шеснаесетникот беше очигледно за сите, освен за арбитрите.
На хартија, ова е совршен аргумент ЗА ВАР. Но, чувството на трибините и пред екраните говореше нешто друго. Овој натпревар имаше тек (flow). Имаше динамика. Имаше душа.
Токму поради тој „тек“ се заљубив во Премиер лигата во 90-тите. Се сеќавате на „Забавувачите“ на Њукасл? Играта не сецкаше. Немаше чекање од три минути додека некој во темна соба повлекува геометриски линии за да види дали палецот на напаѓачот е во недозволена позиција.
Судиите заборавија да судат, но емоцијата беше вистинска
Мора да се признае, судиите станаа жртви на системот. Тие веќе не судат, тие се потпираат. ВАР им стана „безбедносна мрежа“, па кога таа мрежа ја нема (како во раните фази на ФА Купот), тие изгледаат исплашено и парализирано. Алан Ширер беше во право кога рече дека изгледаа „преплашени да донесат одлука“.
Но, да го погледнеме другиот аспект. Кога Абрахам постигна гол за Вила, стадионот експлодираше. Радоста беше моментална, чиста и неограничена. Немаше пауза. Немаше поглед кон семафорот дали пишува „Checking Goal“. Кога судијата покажа на центарот, тоа беше тоа. Гол. Точка.
Ништо не може да ја убие емоцијата на навивачот повеќе од ретроактивното поништување на радоста. ВАР го претвори фудбалот во бирократија, каде правдата е поважна од емоцијата. А фудбалот, во својата срж, не е за правда, тој е за емоција.
Игра на сиромашните, украдена од богатите
Јас сум од оние кои веруваат во старото мото: „Фудбалот е игра создадена од сиромашните, а украдена од богатите“. Модернизацијата и стерилизацијата на играта преку технологија е само уште еден чекор кон одземање на човечкиот фактор. Грешките се дел од животот, па така треба да бидат и дел од фудбалот.
На „Вила Парк“ видовме хаос. Црвениот картон на голманот Бизот, пресвртот на Њукасл со двата гола на Сандро Тонали и точката на Ник Волтемаде, сето тоа се случи во еден здив. Гневот на навивачите на Њукасл поради недосудениот пенал беше вистински, органски, а не насочен кон некој екран. И токму тој гнев ја направи победата уште послатка.
Правилото на ФА Купот вели дека ВАР се користи само на стадионите од Премиер лигата (што само по себе е нефер), но штом стигнеме до 5-тото коло, технологијата презема сè. Додека тоа не се случи, апелирам да уживаме во овие ретки моменти на „див“, несовршен, но жив фудбал.
Затоа што кога ќе го воведат ВАР и во „секое село“, фудбалот каков што го знаевме ќе биде засекогаш мртов. А ние ќе останеме да гледаме во екрани, чекајќи дозвола да се радуваме.
