По низа одложувања, правни битки и деноноќна работа во „пет до дванаесет“, новата хокеарска арена „Милано Сантаџулија“ конечно го пречека својот прв олимписки натпревар. Иако објектот не е целосно завршен, а околу него сè уште доминираат градежни машини, навивачите беа сведоци на триумф на домашната женска репрезентација.
Трка со времето против правни и логистички пречки
Изградбата на оваа арена, со капацитет од 11.800 седишта, беше под голем знак прашалник откако почетокот на работите доцнеше цели две години поради правни спорови. До пред само пет дена, внатрешноста на објектот наликуваше на вистински хаос – полна со градежен шут, недовршени тоалети и прашина.
Иако организаторите успеаја да го исчистат најголемиот дел од отпадот за свеченото отворање, „Сантаџулија“ сè уште го носи чувството на недовршен проект. Гледачите се соочија со привремени трибини и недостиг на основни содржини во околината на стадионот, кој се наоѓа во изолирана индустриска зона, на 25 минути пешачење од најблиското метро.
Контроверзи околу мразот и димензиите на рингот
Покрај логистичките проблеми, стручната јавност веќе дебатира за квалитетот на мразот и специфичните димензии на теренот. Рингот во Милано е пократок од официјалниот минимум на НХЛ лигата, што според аналитичарите може да доведе до почести и посилни судири меѓу играчите, зголемувајќи го интензитетот на играта, но и ризикот од повреди.
Историски триумф на италијанските хокеарки
На спортски план, денот помина во знакот на италијанската женска репрезентација, која славеше над дебитантот Франција со убедливи 4-1. Иако Французинките први поведоа со гол на Габриел де Серес, „азурите“ одговорија жестоко.
Кајла Тутино, Ребека Рочела, Матилда Фантин и Кристин дела Ровере беа стрелците кои ја донесоа првата олимписка победа за Италија во женски хокеј по цели 20 години. Успехот на теренот успеа барем накратко да ги засени проблемите со недовршената инфраструктура и да докаже дека олимпискиот дух е посилен од бетонот и прашината.
