Кога заврши музиката во „Милано Ајс Арена“, Илја Малинин не бараше аплауз. Го сокри лицето во дланките, свесен дека во тие четири минути не го загуби само златото, туку и местото на подиумот. Најголемиот фаворит за најсјајното одличје, момчето кое го редефинираше уметничкото лизгање, доживеа дебакл каков што спортот ретко памети, завршувајќи на разочарувачкото осмо место.
Кога нервите се посилни од талентот
Малинин влезе во финалето како светски рекордер и апсолутен владетел на мразот. Му требаше само солиден настап за да се закити со златото. Но, наместо магија, видовме немоќ. Два пати падна на мразот, реализираше само три од планираните седум четворни скокови, а неговиот заштитен знак, квадрипл аксел, се претвори во обичен скок кој му донесе само еден поен.
„Искрено, сè уште не можам да процесирам што се случи. Притисокот едноставно ме совлада. Чувствував како да немам контрола врз сопственото тело“, изјави скршениот Малинин по настапот.
Проклетството на неискуството
Иако доминираше во изминатите четири години, ова беше олимписко деби за 21-годишниот Американец. Олимписките игри се поинаков ѕвер, тука траумите од минатото и очекувањата на нацијата тежат повеќе од било кој друг турнир. Малинин призна дека во моментот кога заземал стартна позиција, негативните мисли почнале да го „поплавуваат“ неговиот ум.
Интересно е што Малинин пред четири години беше изоставен од тимот за Пекинг поради неискуство, иако тогаш беше во врвна форма. Денеска, седејќи во солзи, на „жежок микрофон“ прокоментира: „Да ме пратеа во Пекинг, денес немаше да лизгам вака“. Изгледа дека лекцијата за олимпискиот амбиент мораше да ја научи на потешкиот начин.
Злато во тимот, но горчина во срцето
Малинин не си заминува од Милано со празни раце – тој веќе освои злато во тимска конкуренција, каде беше брилијантен. Но, цената на тоа злато можеби беше превисока. Тоа беше неговиот четврти настап во седум дена, екстремен напор кој го исцрпи физички и емотивно пред главната битка.
Додека Казахстан и Јапонија ги слават своите медали преку Михаил Шаидоров и Јума Кагијама, „Богот на четворните скокови“ ќе мора да чека уште четири години. Во 2030 во Ница, тој ќе има 25 години – поискусен, можеби помудар, и со лузна која ќе го потсетува дека на Олимписките игри не победува секогаш најдобриот техничар, туку оној со најчелични нерви.
