Пишува: Редакција на SportStation.mk
Постојат ноќи кога фудбалот е суров, кога семафорот не е само бројка, туку пресуда. Кога гледате во екранот и се надевате дека е само „грешка во матрицата“. Кардиф вечерва беше токму тоа. Резултатот 7-1 е жива рана. Тоа е резултат што пече, што ја навредува гордоста, што боли до коска.
Но, ова не е текст за тактиката. Не е текст за тоа зошто одбраната капитулираше, зошто пеналите беа такви какви што беа, или за мајсториите на Хари Вилсон. За тоа ќе се пишуваат анализи, ќе се цртаат графики, ќе се дебатира по форуми.
Ова е текст за поголемата слика. За она што останува кога ќе згаснат рефлекторите во Кардиф и ќе останеме сами со тишината пред март.
Зошто одбиваме да бидеме дел од хорот „Оставка“?
Најлесното нешто вечерва е да се плука. Да се бараат „глави“, да се бара крв. „Јавноста“ веќе го прави тоа, социјалните мрежи горат. Но, ние одбиваме да бидеме дел од тој хор. Не затоа што сме слепи за дебаклот, туку затоа што гледаме подалеку од него.
Зошто? Затоа што, парадоксално, ова беше најдобриот квалификациски циклус во историјата на македонскиот фудбал. Завршивме со 13 бодови во пеколна група. Игравме рамноправно со „страшната“ Белгија. Бевме во игра за директен пласман до последното коло. Тој континуитет, тој раст, не се брише со еден лош натпревар, па макар бил и 7-1.
На селекторот Благоја Милевски му истекува договорот. Што и да одлучи ФФМ, ќе ја има нашата поддршка. Но, да бидеме искрени пред себе – дали имаме подобар македонски избор во моментов? Дали странец, донесен на 3 месеци пред најважниот бараж во историјата, ќе ја разбере оваа специфична група на играчи, овој менталитет, оваа соблекувална? Ризикот е преголем.
Ова не е крај. Ова е крај на почетокот.
Како што мудро забележа коментаторот на МРТ: „Ако мораше да се случи пораз, добро е што се случи сега“. Подобро сега, кога имаме „поправен“, отколку во март кога нема враќање назад.
Овој пораз не смее да биде трагедија. Ова мора да биде шамарот што ќе нè отрезни. Ова е моментот кога еуфоријата умира, а се раѓа инаетот.
Нашата порака до фудбалерите е брутално искрена:
„Главата горе, сите до еден! Но, прстот на чело. Барајте минутажа во клубовите. Ако не играте, менувајте средина во јануари. Работете на себе, на физичката спрема, на исхраната. Во март ни требате спремни, гладни, лути и спремни да ‘изедете’ сè пред себе. Не ни требаат туристи, ни требаат гладијатори!“
Војната за Америка не е загубена
Ова беше само една изгубена битка. Катастрофална? Да. Но, војната продолжува.
Поради поразот, нашиот пат до Светското првенство сега води низ „пеколот“ на Шешир 4 (Pot 4). Тоа значи дека ќе гостуваме кај носител од Шешир 1.
| Шешир 1 | 🇮🇹 Италија | 🇩🇰 Данска | 🇹🇷 Турција | 🇺🇦 Украина |
| Шешир 2 | 🇵🇱 Полска | 🏴 Велс | 🇨🇿 Чешка | 🇸🇰 Словачка |
| Шешир 3 | 🇮🇪 Р. Ирска | 🇦🇱 Албанија | 🇧🇦 БиХ | 🇽🇰 Косово |
| Шешир 4 | 🇷🇴 Романија | 🇸🇪 Шведска | 🇲🇰 МАКЕДОНИЈА | ☘️ С. Ирска |
Но, погледнете поубаво. Дали тие имиња се непобедливи?
- Италија? Ја победивме во Палермо кога никој не веруваше.
- Турција? Емотивна екипа со која знаеме да играме.
- Украина? Тежок, но не и невозможен противник.
- Данска? Дисциплинирани, но не се вонземјани.
Ждрепката е в четврток (20 ноември) во 13:00 часот. Тогаш ќе ја знаеме судбината.
Дотогаш, нека боли овој пораз. Нека пече. Само така ќе се сеќаваме зошто не смееме да дозволиме да се повтори. До март е вечност, но и миг.
Оваа генерација има карактер. Време е да го покажат кога е најтешко.
НАПРЕД МАКЕДОНИЈА! 🇲🇰❤️
Следете нè: Facebook | Instagram | X
