Приказната за македонската машка ракометна репрезентација не е само спортска хроника за победи и порази. Тоа е приказна за созревањето на една нација преку играта со топка. Ако погледнеме наназад низ временската машина, од далечната 1998 година па сè до последниот судиски свиреж во Берлин во 2024, ќе видиме една неверојатна линија на континуитет што малку земји со наша големина можат да ја напишат.
Сè започна срамежливо, речиси заборавно, во Италија во 1998 година, кога генерацијата на Пепи Манасков го скрши мразот и ја постави Македонија на европската мапа. Иако тогаш завршивме како дванаесетти, никој не претпоставуваше дека ќе следи „ракометен молк” долг цели 14 години. Но, кога вулканот конечно еруптираше во 2012 година во Србија, тој го промени македонскиот спортски идентитет засекогаш. Чудото во Ниш, петтото место во Европа и 61-от гол на Кирил Лазаров станаа темелот на кој се изгради митот за „Фалангата” и непобедливиот домашен терен, каде и да играме.
Тој успех во Белград не остана изолиран инцидент, туку се претвори во стандард. Македонија стана ракометна константа. Низ годините што следеа, репрезентацијата прерасна во жилав противник кој знаеше да преживее и кога е најтешко. Го видовме тоа во Данска 2014 кога и без повреден Наумче Мојсовски тимот се избори за десетто место. Го видовме во полската драма во 2016 кога „летечкиот” Дејан Манасков со звукот на сирената ја испрати Србија дома, а нас во втората фаза. Кулминацијата на таа златна ера се случи во Загреб 2018, каде под палката на Раул Гонзалес и со армија навивачи зад себе, Македонија го освои првото место во групата ремизирајќи со големата Германија, пред повредата на капитенот во Вараждин да ги спречи соништата за медал.
Сепак, спортот е циклус, и подемите неизбежно носат падови. Првенствата во 2020 во Виена и 2022 во Дебрецен беа болните лекции на транзицијата, каде старите херои ги закачуваа патиките на клинец, а резултатите трпеа. Но, токму кога многумина помислија дека македонскиот ракомет ќе згасне со пензионирањето на Лазаров, дојде Германија 2024 за да ја врати надежта. Сликата на младите македонски ракометари како пеат химна пред 53.586 гледачи на фудбалскиот стадион во Дизелдорф беше доказ дека ние сè уште припаѓаме во елитата. Победата над Швајцарија во Берлин не беше само статистика, туку предавање на факелот во рацете на Митев, Кузмановски, Томовски и останатите момци.
Денес, со осум учества на Европските првенства зад себе и седум во континуитет, Македонија веќе не е изненадување, туку етаблирана ракометна култура. Додека погледот е вперен кон Скандинавија во 2026 година, заклучокот е јасен: играчите се менуваат, селекторите доаѓаат и си одат, но карактерот на оваа репрезентација останува ист – пркосен, борбен и вечно присутен на големата сцена.
Доаѓа новото европско ракометно првенство.
Ни останува само да им посакаме многу среќа.
Играјте момци без притисок и со срце и глава!!!
ЗА МАКЕДОНИЈА!!!
